Polski owczarek nizinny

Polski owczarek nizinny jest jedną z ras psów, która należy obecnie do grupy psów pasterskich oraz zaganiających, została zaklasyfikowana do sekcji pasterskich psów (owczarskich).

Polskie owczarki nizinne wywodzą się od przodka z Tybetu, którego uważa się również za protoplastę dla teriera tybetańskiego. Albowiem psy tybetańskie wędrowały wspólnie z nomadami w kierunku zachodnim, i następnie trafiając w ten sposób na obszar Niziny Wschodnioeuropejskiej. Około wieku V wraz z najazdem Hunów psy Tybetańskie przedostały się do Europy Centralnej.

Pierwszą wzmianką na jaką można się natknąć, która mówi o istnieniu psów owaczarskich, pochodzących z nizinnych rejonów środkowej Europy, była informacja dokumentacyjna z wieku XVI. Na podstawie dokumentów średniowiecznych powstała albowiem praca pod tytułem The Bearded Collie autorstwa G.O. Willisen, została wydana w 1971 roku. W pracy tej znaleźć można jednoznaczne informacje o tym, iż w roku 1514 na statku handlowym kupca gdańskiego, Kazimierza Grabskiego, znaleźć można było sześć owczarków nizinnych. Grabski natomiast chciał za zboże nabyć stado 20. owiec, zabrał się więc w podróż do Szkocji.

Bardzo przydatne okazać by się mogły psy, których zadaniem było oddzielenie od większego, skupionego stada owiec dwudziestu sztuk, a następnie zapędzenie ich na pokład statku. Z zadanego im zadania psy te wywiązały się bardzo sprawnie, aż tak bardzo iż właściciel stada owiec nabył parę psów. W późniejszym czasie dorobił się także dodatkowo dwuch suk i psa. Osobniki te swój udział miały w powstaniu rasy Bearded Collie.

Na polskich dawnych ziemiach owczarskie psy nizinne głównie znajdowały się w posiadaniu chłopstwa, które dokonywało ich selekcji tylko ze względu na ich wielką użyteczność. Polskie materiały, które mówiły o psach tego typu pochodzą z czasów wieku XVII i są późniejsze, niż wzmianki, które dotyczyły np. chartów. Zaliczyć do źródeł tych można księgę Krzysztofa Kluka, który był księdzem wydaną pod tytułem: "Księga Zwierząt domowych i dzikich, osobliwych, kraiowych, historyi naturalnej" wydanej w 1779 roku, oraz też instrukcję dla zarządców majątkowych, autorstwa księżnej Jabłonowskiej, która była właścicielką dóbr na Podlasiu.